ประสบการณ์จากกอล์ฟ
โดย ดร.สมบุญ บุญญวานิชย์

การแข่งขันพัทลูกกอล์ฟ (ดูรูปประกอบ) ทุกคนไม่ว่าจะอยู่ตำแหน่งใดบนกรีนพัท ต่างมีเป้าหมายเดียวกันทำหน้าที่เหมือนกัน คือการใช้ทักษะกระทำ(action)การพัทลูกกอล์ฟให้ลงหลุมด้วยจำนวนครั้งที่น้อยที่สุด ทุกคนมีข้อมูล (information) ของสภาพกรีนเหมือนกัน แต่ความสามารถในการหยั่งรู้ (perception) ข้อมูลอาจจะต่างกัน ทำให้การเห็นข้อมูลไม่เหมือนกัน และการให้ความสำคัญกับข้อมูลที่เห็นที่ต่างกัน จึงทำให้การแปลความหมาย (interpretation) ต่างกันออกไป แต่ละคนจะตัดสินใจด้วยความคิดของตนเอง (ideas of our self) บวกกับทักษะที่เป็นศักยภาพที่มีอยู่แล้วแสดงออกด้วยการลงมือกระทำ (action) พัทลูกกอล์ฟให้ลง “หลุม” ที่เป็นเป้าหมายเดียวกัน
ผลลัพธ์ที่ได้จากการพัทของแต่ละคนจะไม่เหมือนกัน ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น การมีเทคนิคในการพัทกอล์ฟที่ถูกต้องจะทำให้นักกอล์ฟหา C0RE VALUES ในการพัทกอล์ฟ ที่ทำผลงานได้ดีขึ้น
การอธิบายอีกมุมมองหนึ่งในการกระบวนการ เพื่อค้นหาศักยภาพที่ซ่อนอยู่ภายใน โดยท่านจะร่วม action ลิขิตชีวิตของตัวท่านเอง ในการกำหนดคุณลักษณะและบทบาทของตัวละคร (พนักงาน/สมาชิก) ที่พึงประสงค์ในองค์การ ช่วยกันสร้างความสำเร็จด้วยการทำ (action) พันธกิจอย่างมีทิศทาง ให้วิสัยทัศน์เป็นจริงที่เป็นเป้าหมายสูงสุดร่วมกันขององค์การด้วยแก่นคุณค่า (CORE VALUES)

อะไรคือแก่น อะไรคือคุณค่า   
“คุณค่าแก่น” หรือ “แก่นคุณค่า” ไม่ว่าจะเรียกชื่อหน้าหรือชื่อหลัง ทั้งสองชื่อประกอบด้วยคำสองคำคือ “คุณค่า” กับ “แก่น” ข้อคิดที่ได้จากการสนทนาธรรมกับท่านหลวงปู่นิล ที่มีอายุประมาณ 90 ปีแห่งวัดธัมมธโร กรุงแคนเบอร์รา ประเทศออสเตรเลีย ท่านยังมีสุขภาพแข็งแรงดีในสายตาของทั้งพระและญาติโยม กิจกรรมที่ท่านทำหลังฉันเพลทุกวันคือ กวาดใบไม้และลดน้ำต้นไม้ในบริเวณวัดที่มีพื้นที่ประมาณ 8 ไร่ ใช้เวลาวันละ 2 - 3ชั่วโมง ท่ามกลางอากาศที่หนาวเย็นในเดือนกรกฎาคม บางวันญาติโยมต้องออกปากนิมนต์หลวงปู่ให้เข้ามาในอาคารที่อบอุ่น ตัวกระผมเองที่มีอายุน้อยกว่าท่านมากยังสู้กับความหนาวไม่ไหว หลวงปู่ท่านสอนว่า “อายุจะยืนเท่าไหร่ไม่ได้อยู่ที่ร่างกายแข็งแรง แต่อยู่ที่ว่ายังหายใจอยู่หรือเปล่า เมื่อหยุดหายใจถึงจะแข็งแรงก็ไม่มีประโยชน์”
หลวงปู่นิลให้ข้อคิดเรื่องแก่นกับคุณค่าของชีวิตว่า ความคิดจิตใจมีบทบาทในการสั่งให้ร่างกายกระทำ (action) หรือไม่กระทำ ดังคำพูดเก่าแก่ที่เราคลุ้นเคยกันดี และวันนี้ยังทันสมัยอยู่ว่า “ใจเป็นนาย กายเป็นบ่าว” ลมหายใจเป็นแก่น แกนเชื่อมในการโยงการทำงานระหว่างความคิดจิตใจ กับร่างกายให้เคลื่อนไหวทำกิจกรรมต่างๆ ความคิดเราสามารถถ่ายทอดเป็นอักษรได้ แต่ทักษะที่เกิดจากการทำซ้ำๆ จะติดตัวไม่มีใครสามารถเอาไปได้ ดังนั้น “แก่นของชีวิตคือลมหายใจ คุณค่าของชีวิตคือความคิดดี ทักษะดี และจิตใจดี กับร่างกายที่แข็งแรง” ท่านผู้อ่านสามารถทดลองข้อสรุป ด้วยการกลั้นไม่หายใจสักระยะหนึ่งพิจารณาดูได้ด้วยตนเอง

ดูรูปที่ 1 ลมหายใจเป็นแก่น หรือแกนกลางเชื่อมโยงคุณค่าของร่างกายที่แข็งแรง กับคุณค่าของทักษะและจิตใจ ส่วนความคิดที่ท่านมีสามารถถ่ายทอดเป็นหนังสือได้